Мәуленқұл

Мәуленқұл Жолымбекұлы — 1910 ж. Түлкібас ауд. Жыланды; ферма меңгерушісі, 1940 ж. Мәскеу ВДНХ қатысушысы, 1943 ж. соғыста ауыр жараланған; Түлкібас аудандық партия комитетінің бюросы мақтаған (фото; текст продолжается на pdf 173)

— Жаныс-Байыс шежіресі (2009), 171-бет —
МӘУЛЕНҚҰЛ ЖОЛЫМБЕКҰЛЫ - 1910 жылы дүниеге келген. Ғұмыр керуенді өмірдің өткелі десек, сол өткелден артына өшпестей із қалдырған, еңбеккорлығымен ел ауызына іліккен жаны ізгі жандар өткен. Тағдырының темірдей тепершігін көрсе де, еш майымай, қиындыққа қарсы тұрып бақыты үшін күрескен ерлер деуге болады оларды. Өйткені ондай жандар өзінің берекелі өмірі үшін ғана емес, халқының қамын ойлап отқа да күйіп, суға да батқан, келешек ұрпақтың келісті өмірі үшін аянбай еңбек еткен. Міне, сондай жандардың бірі Түлкібас әңіріндегі Жыланды ауылында туып-өскен Мэуленкул Жолымбекұлы. Ол кісі жайлы білетіндердің дені бүгінде арамызда жақ деуге де болады. Дегенмен, ел ауызында қалған естеліктер жетерлік, ол кісі жайлы сыр шертер құжаттар ақиық ақын Мұқағали жырлағандай уақыт табымен сарғайып «мұрағаттарда шаң басып» жатыр. Амал нешік, баріміз де сол жерден табылармыз. Бул табиғат заңы, маңдайымызға жазылған Алланың пәрмені. Біз әңгімемізге арқау еткелі отырған Мэуленкул Жолымбекұлы кім? Артына қандай із қалдырған жан деген дәстүрлі сауалға жауап іздер болсақ, қолдағы бар мұрағат материалдар төмендегідей сыр шертеді. Өз қолымен толтырылған өмірбаян жолдарынан _ «Мен, Жолымбеков Мәуленқұл - 1910 жылы туылдым. Туылған жерім Оңтүстік Қазақстан облысы, Түлкібас ауданы Жыланды ауылындағы «Жұмысшы бригада» колхозы. Әкем диқан шаруа болған, өз жерінде өлген. Әкем өлген соң мен шешемнің тәрбиесінде өстім. Колхоз құрылысына дейін өз. шаруашылығымда істедім. Колхоз құрылысынан бастап, осы «Жұмыскер бригада» колхозының мүшесімін... дей келіп, өзінің өмірі жайлы баян еткен. Бұл Моуленкул ақсақалдың 1945 жылдың 18 маусымында БК (б) П партия мүшелігіне әтер кезде өз қолымен жазған дерекнамасы. . НЫ іт Ене Ə Саз о - Мен әкем жайлы әңгімені оның қатарластарынан, бірге қызмет атқарған әріптестерінен, апамнан, ағайын-туыстардан көп естідім. Десе де, көңілімді бір нәрсе алаңдата берді. Ол әкем жайлы деректі табу еді. Нешеме рет үмтылып, іздестірсем де, жіптің ұшын іліктіре алмадым. Сонда да үміттен қол үзбей, ақыры біршама материалдарды таптым-ау ақыры. Әкемнің өз қолымен жазған өмірбаянын, анкеталық парақты және басқада құжаттарды тапқанымда әкем қайта тірілгендей, арқамнан ауыр жүк түскендей күй кештім. Ағалық жасқа аяқ бассам да, экеме деген сағыныш жанарыма жас келтірді. Әсілі, «әке асқар тау» деген нақыл орынды айтылған-ау. Әкесіз өскен жылдарымда арқасына арқалап, алақанында мәпелеп әсірген анамның орны биік тұғырда болса да, әкенің орны бөлек екен. Бұл мүмкін, әкесіз өскен маған солай көрінген шығар. Әйтсе де әкенің аты эке гой. Өйткені, мен экемнен өте жас шағымда небарі бір жасымда айырылып қалдым. Әкемнің кескін-келбетін, мінез-құлқын, қадір-қасиетін анамның, оның бауырларының, жора-жолдастарының, үзеңгілес әріптестерінің айтуымен ғана білдім. Балалық шақта ғана емес, тіпті есейген кезде де «Әкең жоқ» деген сөздің өзі жүрегіме ауыртигенін білсеңіз ғой. Амал нешік бәріне көнуге тура келді,- дейді облыстық халықты жұмыспен қамту басқармасының бастығы Жеңісбек Мәуленқұлұлы. Әңгімемізді одан әрі өрбітер болсақ, Мэуленкул Жолымбекулы жастайынан зейінді, білімге зерек, еңбекке куштар боп өскен. Ауылдық мектептен сауатын ашып, туған ұжымшарында қарапайым еңбекші болып істеген. Еңбек сүйгіштігінің арқасында жыл” сайын бәйге алған. 1936 жылы бригадирлікке сайлаңған. Өз міндетін абыроймен атқара білген. Тарих деректерінде бұл жылдарға дейін бүкіл елімізде ұжымдастыру, орталықтандыру, индустрияландыру әдістері қолға алынып, барлық саляда экономиқалық даму қарқын алған кезеңдер болғаны белгілі. Оның арасында ашаршылық та белең алған еді. Қуғын-сүргін де бастау алған болатын. Сонымен 1938 жылдан 1939 жылға дейін ұйымдастырушылық, еңбек сүйгіштік талабымен көрінген Мәуленқұлды шаруашылық меңгерушісі етіп тағайындайды. Одан кейінгі жылдары; яғни 1942 жылға дейін ферма меңгерушісі болып істеді. Қай жерге жүмеамасын, Мәуленқұл өз міндетіне сергек әрі жауапкершілікпен қараған. 1940 жылы Мәскеудегі Бүкілодақтық халық шаруашылығының көрмесіне жолдануы, бірнеше мәрте марапаттауларға ие болуы және еңбекшілер депутаттары Оңтүстік Қазақстан облыстық Кеңесі атқару комитет! мен Қазақстан Коммунистік (большевиктер) партиясы облыстық комитеті бюросының 1940 жылдың мамыр айындағы қаулысы осының айғағындай. Ел басына қауіп-қатер төнген шақта сұранып, сұрапыл майданға аттанды. 1943 жылы соғыстан ауыр жарақат алып, елге оралады. Мүгедек болса да қарап отырмай ұжымшар ісіне араласады.Тексеру комиссиясының төрағасы болып істейді. 1945 жылдың 29 маусымдағы Түлкібас аудандық партия комитетінің бюро мәжілісінде, сол кездегі жауапты науқан-ауылшарудшылығы техникаларын жөндеу жұмыстарын және астық жинау науқанын уақытында жауапкершілікпен атқарғандығын ерекше атап өткен. “Жақсының жақсылығын айт нұры тасысын” демекші елеулі еңбегімен елағасы мен құрметіне бөленген. М. Жолымбеков осындай жан болған.